ijsland dag 2: tour borgarfjordur

Vandaag gaan we het schiereiland waar we verblijven verkennen. Dit deel van IJsland heet Borgarfjordur en wordt ook wel het land van Egils sage genoemd.
Ik had er nog nooit van gehoord, maar de sage verteld het levensverhaal van de Viking en boer Egill Skallagrimsson die in deze omgeving een boerderij had.

We willen een rondrit maken over diverse wegen op het schiereiland, maar dat valt tegen. Je zult het zo zien op de foto’s, maar een deel van het wegennet is nog niet uit de winter ontwaakt. En als laaglanders gaan we geen risico lopen op wegen waar niet fatsoenlijk te rijden valt. Uiteindelijk wordt de route dus een heen-en-weertje, maar daarom niet minder leuk.
op de kaart heb ik hem even ingetekend.

Het is trouwens mooi weer vandaag. Wel een stevige wind en een paar graden boven nul, dus de winterjas mag hier nog wel aan.
We rijden over weg 54 en meteen buiten Borgarnes duiken de bergketens al op. Prachtig om te zien die donkere rotsen met de witte sneeuwresten er op.
We stoppen dan ook even om een paar foto’s te maken.

Ijsland is duidelijk fotogeniek want we zitten nauwelijks weer in de auto of we kunnen er weer uit. De rivier Hitara heeft hier een mooie stroomversnelling , plus er liggen een paar fraai gekleurde huizen.

We vervolgen onze weg over het schiereiland tot Frouwkje een lief klein kerkje in de verte ziet liggen. De auto wordt er niet schoner op, maar we slaan toch even af om een kijkje te nemen.

het kerkje heet Kolbeinsstadir en ligt samen met een aantal boerderijen langs een paar gravelwegen.
Indrukwekkend vinden we de bergketen die achter de boerderijen ligt. Ze lijken daardoor zo klein.

Na het kerkje volgen we weg 54 verder richting het einde van het schiereiland. Het is rustig, af en toe een auto (waarvan volgens ons de helft toeristen), maar vooral veel stilte.
Zodra ik het bordje zie die de richting aangeeft naar de Gerduberg kliffen, rem ik af en verlaten we de hoofdweg. Het is nog een kleine 2 kilometer door het gravel om bij de hoge wand, die bestaat uit basalt, aan te komen.
Loodrecht staat deze wand in het landschap met op de voorgrond de grote stukken basalt die in de loop van de tijd afgebrokkeld zijn.

We hebben er al een aardige rit opzitten als we bij de splitsing met weg 56 een restaurant ontdekken. Tijd voor koffie!
Omgerekend kost ons deze ruim 3 euro per bakje, maar je mag wel een extra bakje pakken. Valt dus eigenlijk wel mee.

Op de parkeerplaats staat een groot info paneel waar alle wegen op staan met daarbij de afstanden. Ons plan om de kop van het schiereiland te ronden blijkt erg ambitieus, we zullen dan nog een 160 km moeten afleggen. Da’s nog een stevige afstand over tweebaanswegen, waarvan een deel ook nog eens geen hoofdweg is.
We besluiten om het plan aan te passen en via weg 56 naar de noordkant van het eiland te gaan. Hier kunnen we dan weg 54 weer oppikken, die ons terug zal brengen naar Borgarnes.

Weg 56 blijkt zich mooi tussen de bergketens door te slingeren. We klimmen ook lekker en de omgeving wordt steeds witter.
We passeren een groot elektronisch info paneel met allemaal cijfers waarvan we de betekenis niet begrijpen en vervolgens een parkeerplaats voor het omleggen van sneeuwkettingen.
Het wordt ons al snel duidelijk dat de weg nu wel mooi schoon is, maar dat is duidelijk niet altijd het geval. Buiten is het nu echt een winterlandschap.

Dat geeft te denken, want we willen straks weg 54 weer gaan volgen, en die steekt een stuk verderop ook deze bergketen over. Maar daar is weg 54 geen hoofdweg, maar een gravelweg.
Dat gaan we dus niet doen, de heenweg via weg 56 wordt straks ook de terugweg.

We zijn nu aan de noordkant van het schiereiland beland en besluiten door te rijden tot de haven van Stykkishólmur. Een rustige kleine haven waar een aantal scheepjes en een veerboot liggen.

De terugweg is bekend en rond half vijf zijn we weer in Borgarnes en kunnen we de boodschappen doen.
Morgen gaan we naar de Langjokull gletsjer. Met een speciale tour gaan we de gletsjer op en ook in. We zijn benieuwd!