London – Land’s End dag 11: van Barnstaple naar Sheepwash.

Woensdag 7 juni, vandaag een korte etappe om de beentjes even weer wat rust te geven. Vooral gisteren was een heftig dagje en dat voelen we in de benen zodra we vertrekken.

We beginnen met een korte kijk in Barnstaple want daar hadden we gisteren niet meer de puf voor.

Om het begin van de route van vandaag op te pikken moeten we de rivier de Taw oversteken.

Aan de overkant begint onze reis van vandaag. We volgen vandaag een deel van de fietsroute die The Tarka trail heet. Deze route is genoemd naar Tarka de otter en dat is dan weer een figuur uit het gelijknamige boek.
Het boek beschrijft de tocht van Tarka als hij rondtrekt in het gebied tussen de rivieren Taw en Torridge. En dat is precies het gebied waar wij nu fietsen.

De Tarka trail loopt ten zuiden van Barnstaple over het pad van een afgebroken spoorlijn. Dus lekker vlak of met hele lichte hellingen. Links en rechts zullen we dan ook stukjes spoorweg historie tegen komen.

Het eerste deel loopt langs de kust, of beter gezegd langs de brede monding van de Taw. Jammer genoeg is het weer eb als we langs het water fietsen dus we zien meer zand dan water.

Na een stukje kust / riviermonding gaan we bij Bideford weer het binnenland in. Bij het oude station is het tijd voor een bakje koffie. De koffie hier is (net als op veel plaatsen) redelijk. Engelsen hebben toch nog steeds meer met thee dan koffie.

We hebben nu de rivier Taw ingewisseld voor Torridge en die kronkelt nu onder onze route door. Regelmatig steken we hem via een hoge brug over.

Onderweg komen we ook langs de plek waar Tarka geboren is, bij het Beam aquaduct. Dit aquaduct tilt het Rolle kanaal over de rivier heen.
Een info bord verteld dat het aquaduct breder is dan latere aquaducten omdat deze bekleed is met iepenhout waar een dikke laag klei achter werd gestopt. Dit pakket zorgde er voor dat het aquaduct waterdicht is. Latere aquaducten werden bekleed met ijzer en konden daardoor veel smaller zijn.

Kort na het aquaduct fietsen we het station van Great Torrington binnen. Tijd voor een broodje.
Nu we het daar toch over hebben…normaal nemen we bij een fietstocht wat broodjes mee en wat beleg. We smeren ze onderweg of voor het vertrek, maar we smeren ze altijd zelf. Hier in Engeland heeft zelfs de kleinste supermarkt altijd een assortiment aan gesmeerde broodjes in de koeling liggen. Een fantastische oplossing als je onderweg bent. We kiezen dan ook elke dag weer wat nieuwe variaties.

Na Great Torrington volgen we nog even de trail. We komen zelfs nog een mooi verlichte spoorwegtunnel tegen.

Bij Petrockstow verlaten we de Tarka trail en dat merken we meteen. Heuvelop gaat het en stevig ook. Aangekomen in het dorp moeten we kiezen. Rijden we voor de lunch door naar Sheepwash of gebruiken we hier de lunch in de pub.
We kiezen voor het laatste en zitten even later aan de homemade soup van de Laurels Inn.

Na de lunch is het nog een klein stukje klimmen en dan ontvouwt het landschap van Devon zich weer voor onze ogen.

Het laatste stuk naar Sheepwash is lekker bergaf. Met een prima gangetje rollen we het dorp binnen.
We willen hier nog even boodschappen doen bij de local community store (zeg maar supermarkt die draait met vrijwilligers) maar die is helaas dicht op woensdag.
Dan maar door naar ons Airbnb adres voor vandaag en dat ligt in Highampton, twee kilometer verderop.
De boodschappen doen we uiteindelijk bij de Co-op in Hatherleigh. De grotere plaats hier in de buurt.

Ons Airbnb adres is het Coachhouse van een Victoriaanse villa. Zitkamer, slaapkamer en een kleine keuken en douche. Knus, maar met voldoende plek voor ons twee.

Morgen gaan we de echte kust opzoeken. De reis gaat naar Crackington Haven.

London – Land’s End dag 10: van Bampton naar Barnstaple.

Dinsdag 6 juni, vanaf vandaag zijn onze etappes een stuk korter dan de afgelopen dagen. We komen nu in het echt heuvelachtige deel van onze reis naar Land’s End en dan maak je per uur niet zoveel kilometers meer. Vandaag gaan we daar, op onze weg naar Barnstaple, alles van merken.

De dag begint lekker. Als de wekker gaat slaat de regen tegen de ramen, dat beloofd veel goeds.
Na het ontbijt (met worstjes, black pudding en scrambled eggs) pakken we de spullen weer op de fiets en verlaten we in een miezerregen Bampton.
We kunnen meteen flink aan de slag want richting Dulverton gaat het stevig omhoog. Het waait stevig en de lucht is donkergrijs met om de paar minuten een bui.

We komen ook weer zo’n mooie holle weg tegen. als ik stop om een foto te nemen komen er achter elkaar auto’s naar boven. Ben benieuwd hoe we dat hadden opgelost als wij al onderweg waren geweest.

Na een dikke 10 kilometer komen we bij Dulverton, grens van het Exmoor national park. Van Exmoor hebben we wel eens gehoord, maar het nationale park is ons onbekend. Wij stellen er ons een groot bosgebied bij voor (op de kaart is het tenslotte groen) maar dat blijkt niet echt te kloppen blijkt later.
Dulverton is een aardig plaatsje met zelfs een Holland house.

Na Dulverton fietdsen we het nationale park binnen. Eerst gaat het nog lekker vlak langs een snel stromend riviertje, maar zodra we afbuigen richting de Tarr Steps is het serieus klimmen.
Dit eerste stuk fietsen we nog door een bos en de harde wind van gisteren heeft hier links en rechts ook schade aangericht. Men is bezig om wat bomen op te ruimen die oa een elektriciteitsmast  hebben geveld.

Als we het bos uit fietsen komen we tot onze verbazing op een hoogvlakte met een prachtig uitzicht over het park. Nadeel is wel dat de wind nu echt goed aan ons kan komen, en dat is in combinatie met de buien niet leuk.

Vanaf de top gaat het met een stevige snelheid naar beneden richting de Tarr steps. Het regent en ik heb het dan ook beslist niet warm. Als brildrager zie je met al dat water ook nog eens een stukje minder. Ik meen dat ik met een snelheid van onder de 30 km daal, maar volgens Frouwkje gaan we met een kleine 40 km naar beneden. Oeps!
Beneden wachten de Tarr steps op ons, maar wij gaan eerst even opwarmen (en opdrogen) in de Tarr steps inn.

De Tarr steps is een middeleeuwse brug die over de rivier Barle ligt. Het bestaat uit stenen die op elkaar gestapeld zijn. De topstenen wegen tussen de 1 en 2 ton.

Na de nodige foto’s steken we de Tarr steps over en fietsen verder het nationale park in.

Er wachten ons nu diverse “major climbs” zoals het routeboek het noemt. En een aantal zijn inderdaad zo stevig dat we moeten lopen. Omhoog fietsen is gewoon niet mogelijk of kost zoveel energie dat je betert kunt wandelen.

Eenmaal weer terug op de hoogvlakte blijkt dat de wind ondertussen stormkracht heeft. De regen is gelukkig afgenomen, maar de strijd tegen de wind en de steile hellingen kost veel energie en zorgt er voor dat we maar langzaam opschieten. We halen op een gegeven moment zelfs geen 10 km per uur meer.

Leuke momenten zijn er natuurlijk ook. Het uitzicht is af en toe prachtig en we komen ook een boer tegen die zijn schapen naar een nieuw weiland drijft.

Altijd mooi om te zien hoe een paar honden zo’n kudde in bedwang kunnen houden.

De klimmetjes volgen elkaar in een rap tempo op. Zo raas je naar beneden, om dan ongeveer meteen stil te staan omdat het steil omhoog gaat.

Na klim nummer zoveel komen we aan in het kleine plaatsje Bratton Fleming en dat is goed nieuws voor de beentjes. We moeten nog 20 km naar Barnstaple, maar dat is hoofdzakelijk bergaf. En dat gaat lekker!
Ons Airbnb adres is hier een verbouwde schuur van een boerderij.

Op de begane grond hebben we douche en slaapkamer, boven is de zithoek met keuken.

Morgen verwacht men aardig weer en gaat de route richting Highampton.