London – Land’s End dag 18: Naar Harwich en naar huis.

Woensdag 14 juni, de vakantie loopt ten einde.
Vandaag gaan we met de trein naar Harwich en daarna met de nachtboot terug naar Nederland.

Gisteren zijn we even gaan kijken op Liverpool street station om te zien hoe we op het Perron kunnen komen met onze beladen fietsen. Dat leverde meteen een beetje onzekerheid op, want op het station staan links en rechts borden die aangeven dat je voor je fiets een reservering moet hebben als je de intercity richting Norwich neemt.
Drie keer raden, zo’n reservering hebben wij niet en ja, we moeten voor Harwich de intercity richting Norwich nemen.
Een belletje naar de klantenservice van Greater Anglia stelt me gerust. Mijn info dat je zonder reservering met de fiets in de trein mag is correct, de borden gelden enkel voor de spitsuren.

Rond de middag zijn we in Harwich en gaan we een hapje eten bij de pier.

Harwich is een echte havenplaats en beslist niet ingericht op toerisme. We komen de middag dan ook door met een rondje fietsen, ijsje eten en scheepjes kijken.

Het lichtschip dat bij de pier ligt is vroeger nog het zendschip geweest van Radio Mi Amigo en Radio Caroline. Ik heb er vroeger nog naar geluisterd!

Tegen half zes willen we een hapje eten en het liefst op een terras. We vinden één mogelijkheid bij de haven dus daar strijken we neer.
We moeten boven op het balkon zitten, want beneden is enkel om een drankje te nuttigen. We hebben een mooi uitzicht over de haven en kunnen onze bepakte fietsen ook mooi in de gaten houden.

Tegen half acht breken we op en fietsen de laatste kilometers naar de ferry haven.
Waren we op de heenweg de enige twee fietsers, nu zijn we zeker met een man of 30. Een grote groep op racefietsen met een volgauto en een aantal echtparen die in Nederland En Duitsland gaan fietsen.
Het is gelukkig mooi weer, want het inchecken duurt maar liefst 2 uur. Pas rond 21:45 uur kunnen we aan boord.

Na een lekkere douche duiken we het bed in. Het was uiteindelijk toch nog een vermoeiende dag.

Donderdag ochtend komen we aan in Hoek van Holland en pakken we de auto weer richting Rolde. Het was een mooie vakantie en we gaan zeker nog een keer fietsen in de UK.

London – Land’s End dag 17: Terug naar London.

Dinsdag 13 juni, we gaan beginnen aan onze terugweg richting Nederland. Stap 1 is de reis van Penzance naar London Paddington station.
We hebben de trein van tien uur geboekt waardoor we rond half vier in London zullen aankomen.

De reis loopt voorspoedig. We zien allerlei plaatsen voorbij komen waar we de afgelopen twee weken doorheen zijn gefietst plus een paar nieuwe. De trein rijdt namelijk via Plymouth en dat is een deel van de zuidkust van Engeland waar we niet geweest zijn. Dat was wel mogelijk geweest, want in ons routeboek staat de aftakking richting Plymouth als alternatief voor de tocht richting Land’s End.
Misschien voor een andere keer…

In Londen moeten we weer fietsend de stad door. Ons routeboek heeft hier een speciale track voor die langs de belangrijkste stations loopt. Die kunnen we gebruiken, maar dan komen we ook langs stations waar wij niets te zoeken hebben. Wij komen aan in Paddington en willen morgen weer vertrekken vanuit Liverpool street station. Daar in de buurt hebben we dan ook een overnachtingsadres geboekt.
Om kort te zijn, ik zet de Brouter website weer aan het werk om een route door Londen te zoeken.

De route lijkt verrassend veel op de route uit ons routeboek, maar dan zonder de extra stations.
De gekozen straten zijn (voor Londense begrippen) redelijk autoluw en we bereiken dan ook zonder problemen ons airbnb adres.

We hebben een appartement op de tweede verdieping van het gebouw rechts. We zitten hier vlak bij Liverpool street station en (heel belangrijk) dit appartement heeft een lift. Want tsja, waar laat je in Londen je fiets?
Nou, in ons geval (via de lift) in de woonkamer. Je moet wat in Londen.

Vlak bij ons Airbnb adres ligt Spitalfields market. Een grote overdekte markt met veel eetgelegenheden. Hier gaan we dan ook een hapje eten en vervolgens alvast even Liverpool street station verkennen voor de treinreis richting Harwich.

Morgen gaat het dus richting boot en zijn we na een nacht slapen weer in Hoek van Holland.

London – Land’s End dag 16: Rondje Land’s End.

Maandag 12 juni, de bagage blijft lekker in ons Airbnb adres achter en wij gaan, op de nu superlichte fietsen, een rondje over het schiereiland maken.

Vanuit Newlyn zakken we eerst een stukje naar het zuiden af langs de kust.
We komen langs de haven van Newlyn waar grappige kleine vissersbootjes liggen. Zo te zien echte kleinschalige visserij.

Vlak naast Newlyn ligt Mousehole, met z’n haven mooi in een kleine baai.

Mensen die ons zien fietsen langs de haven roepen of we fit genoeg zijn voor de heuvels. Ze moesten eens weten hoeveel kilometers (en heuvels) wij al achter de kiezen hebben!
Om Mousehole uit te komen gaat het stevig bergop. Zonder alle tassen blijken onze fietsen ineens best wel aardige klimgeiten te zijn. Moeiteloos is een groot woord, maar de motor helpt nu wel degelijk voldoende om fietsend een ruim 20% helling te bedwingen.
Boven staan we alle twee wel te hijgen, maar we zijn wel fietsend naar boven gegaan.

Het gaat nu weer door het binnenland en we krijgen weer de nodige klimmetjes en afdalingen. Een hele mooie afdaling (en uiteraard ook klim) gaat naar de vallei Lamorna. Een mooie groene vallei waar we stevig remmend de afdaling moeten nemen.
Zodra we uit de vallei zijn komen we langs een aantal prehistorische plaatsen. Ook hier is een steencirkel te vinden en men heeft hier grafkamers uit de bronstijd. Vroeger lag deze grafkamer verborgen onder een heuvel, maar bij aanleg van de weg is hij boven de grond gekomen en onderzocht.

We naderen nu langzaam Land’s End. We komen meer fietsers tegen en diverse wandelaars die bezig zijn met het South West Coast Path.
En dan zijn we bij het uiterste west puntje van de UK, Land’s End.

Er is zelfs een officiële finish.

Ons routeboek waarschuwde al voor het commerciële karakter van Land’s End en dat klopt helemaal.
De foto collage geeft een idee.

Na Land’s End gaan we iets noordelijker langs de kust. We willen naar Cape Cornwall.
Heel lang werd gedacht dat dit het meest westelijke puntje van de UK was.
Vanaf Land’s End kun je hem al zien liggen.

De weg er naar toe bevat nog een grapje van de routemaker. We moeten via een heel smal zandpaadje een heuvel bedwingen. We zijn blij dat we onze bagage niet bij ons hebben.

Bij Cape Cornwall moeten we nog een steil gravelpad afdalen (dus lopen) om te genieten van het uitzicht.

Na al het moois van de kust gaan we weer richting Penzance. Hier halen we op het station de treinkaartjes voor morgen om daarna richting Marazion te fietsen.
We willen nog even naar St. Michael’s mount wandelen. Ik heb gisteren nog even gecontroleerd hoe laat het vloed werd (rond 19:00 uur) en het is nu rond half vijf. Dat moet dus nog wel lukken.
Die aanname is echter mooi verkeerd. Als we aankomen blijkt er al water op de causeway te staan.  Er zijn nog een paar dappere die het proberen, maar je staat al snel tot je knieën in het water. Als dan een golfje komt….

We hebben geen zin meer om met een kleine ferry over te steken, we gaan terug naar ons Airbnb adres in Newlyn.
Morgen gaan we met de trein richting London, waar we nog een nacht overnachten.

London – Land’s End dag 15: van Truro naar Penzance.

Zondag 11 juni, de laatste dag dat we moeten fietsen met onze bagage achterop. In Penzance blijven we twee nachten dus kunnen we morgen fietsen zonder de tassen.
Vandaag fietsen we vanuit Truro door het historisch industriële erfgoed van Cornwall.

We fietsen vandaag weer over een omgebouwde spoorlijn, of beter gezegd een paar van deze spoorlijnen. Samen vormen deze de Mining trail. Volgens info panelen rolden hier vroeger de treinen met koper, tin, arseen en pyriet, om maar een paar producten te noemen.

We zijn op deze zondagochtend niet alleen op de fiets. We komen hele groepen fietsers op racefietsen en mountainbikes tegen. Er zijn ook een aantal plaatsen waar je fietsen kunt huren langs de trail, maar daar is het op dit moment nog een beetje vroeg voor. Aan het begin van de trail fietsen we langs een aantal groeves waar vroeger koper werd gewonnen.

Één van de groeves bevat schijnbaar niet zulke hele gezonde restanten van de delving. Borden waarschuwen dat hier schadelijke stoffen liggen en dat enkel het pad ongevaarlijk is voor de gezondheid.
Later lees ik op een info paneel dat Cornwall leverancier was van Arseen, gebruikt in de oorlog als gifgas.
Tsja, da’s inderdaad geen lekker goedje.

Gelukkig kunnen crossers geen borden lezen want die zijn gewoon lekker aan het rijden in de groeve.

Na de groeves fietsen we door Redruth. Duidelijk een oude mijnstad waar vroeger veel koper werd gewonnen. Nu duidelijk een arme plaats, veel straten zien er triest uit.
Buiten Redruth is het weer klimmen geblazen en komen we opnieuw op de Mining trail. Nu een mooi asfalt fietspad dat langs een aantal restanten van mijnen loopt.

Dit fietspad ligt hoog op de heuvels en om ons heen zien we veel restanten van de industrie boven de huizen uitsteken. Schoorstenen, Liftmachines en ruïnes van oude fabrieken.
Het is ondertussen wel tijd geworden voor een kop koffie, maar we komen helemaal niets tegen.
In Camborne gaan we dan maar op een bankje zitten en maken ons eigen kopje koffie tegenover een gesloten fabriek.

De route draait nu weer richting kust. Het gaat weer heuvel op en heuvel af, maar niet zo heftig als gisteren. Het grootste deel kunnen we vandaag fietsend bedwingen.

Bij Hayle zijn we rond lunchtijd en we stoppen bij de bakker om een broodje en een kop koffie te pakken.
Volgens zijn eigen reclame is de bakker een adres voor een echte Cornish pasty (een half rond broodje gevuld met aardappel, koolraap, ui en rundvlees). Vroeger gegeten door de mijnwerkers en nu een regionale lekkernij. Wij nemen een medium size en dat is maar goed ook want het broodje vult als een dolle.

Na de lunch is het nog even klimmen, maar dan kunnen we afdalen richting kust.
Bij Marazion zien we de oceaan weer en voor de kust het kasteel op St. Michael’s mount.

Morgen gaan we even dichterbij kijken, vandaag fietsen we verder langs de kust richting Penzance.

Het weer knapt ondertussen steeds meer op. Was het vanmorgen nog geheel bewolkt, nu komen er steeds meer blauwe plekken in de lucht. Het waait echter nog steeds stevig en we hebben dan ook nog een hele trap daar langs de kust.
Ons Airbnb adres ligt net buiten Penzance, in de vissersplaats Newlyn.

Newlyn heeft inderdaad een behoorlijke vissersvloot in de haven liggen (en het ruikt er ook behoorlijk naar vis).

Vlak bij de haven ligt ons huisje voor de komende 2 dagen. Het huisje met de blauwe deur is ons verblijf.
Het huis is eigenlijk net zo diep als dat het breed is.
Het raam linksonder is de woonkamer/keuken. Rechtsonder is de douche. Linksboven is de slaapkamer en rechtsboven het trappenhuis. Sta je binnen dan is het huis ook 2 ramen diep.

Morgen blijft de bagage binnen en gaan we een rondje maken langs Land’s End en Cape Cornwall.
We zijn heel benieuwd hoe we met onze fietsen kunnen klimmen zonder de kilo’s bagage.

London – Land’s End dag 14: van Padstow naar Truro.

Zaterdag 10 juni, langzaam maar zeker fietsen we de uiterste zuidpunt van de UK binnen.
Op papier moeten we vandaag 60 km afleggen, maar het blijkt dat ik een klein foutje heb gemaakt. Het is niet 60 km maar 70 km plus onze startplek en finish liggen beide buiten de genoemde plaatsen.
Al met al fietsen we vandaag 80 km door het heuvelachtige Cornwall.

We kunnen rustig zeggen dat deze dag de slechtste dag van de vakantie is tot nu toe.
Als we beginnen miezert het al en dat wordt in de loop van de dag alleen maar erger. Voeg daar nog een flinke portie wind aan toe en je grijze natte dag is compleet. Best wel jammer als je gedeeltelijk langs de kust fietst.
Het grijze weer straalt van de panoramafoto af die ik bij de monding van de Camel maak.

Een foto die Frouwkje gemaakt heeft laat wel wat kleur zien.

Als we Padstow binnen fietsen lijkt het weer wat op te knappen. Het wordt even droog en rond de haven is het gezellig druk.

Padstow heeft best wel leuke straatjes en hofjes die Frouwkje op de foto heeft gezet.

Na Padstow fietsen we een stukje langs een drukke binnenweg. Daarna draaien we een rustige en smalle weg op richting het strand van Harlyn Bay. Hier zijn, ondanks het mindere weer, een aantal surfers bezig op de golven.

Na Harlyn bay draaien we het binnenland in en wordt de route ronduit saai. Lege wegen, stille dorpjes en weinig uitzicht door de hoge heggen.
Nou vooruit, sommige heggen staan mooi in bloei en leveren wat kleur aan de omgeving.

Het weer is ondertussen een stuk beroerder geworden en we gaan heuvel op en heuvel af in een soort sterke miezer. Gelukkig helpen de heggen nog om ons een beetje uit de wind te houden.

In één van de dorpen zet ik een muur op de foto waar we de afgelopen dagen al meerdere van hebben gezien. Ze zijn gemaakt van plaatjes leisteen (tenminste dat denk ik) en we zijn verbaasd over de constructie. Het lijkt ons een enorme klus om zo’n muurtje te creëren.

Bij St Columb Major komen we weer een beetje in de bewoonde wereld.
De miezer heeft ondertussen plaatsgemaakt voor echte regen en we beginnen  ook trek te krijgen. Helaas komen we nog even niets tegen, dus we pauzeren onder de poort van de kerk.

De route draait nu weer richting kust en we fietsen naar Newquay een kustplaats met meerdere stranden en een levendige surf gemeenschap. Hier is het ondanks het weer wel druk. Veel verkeer en vele wandelaars. Daartussen lopen (zeker honderd meter van het strand) surfers op blote voeten met een surfplank onder de arm.

Na Newquay wordt het weer echt onaangenaam. Het regent steeds harder en de weg blijft maar op en neer lopen. Langzaam maar zeker worden we best wel een beetje moe van al dat klimmen, afstappen omdat het te zwaar wordt en voorzichtig afdalen omdat de wegen niet van al te beste kwaliteit zijn.

Sinds we in Engeland zijn hebben we al een aantal plaatsen gehad waar waarschuwingsborden stonden voor flooding. Tot nu toe geen probleem want het was droog en dan treden de kleine rivieren niet buiten hun oevers.
Vandaag kwamen we voor het eerst langs een plek waar het water echt over de weg liep. Gelukkig had men voor fietsers en wandelaars een brug gemaakt.

De laatste foto tijdens de fietstocht hebben we gemaakt bij Trerice house. Een groot landhuis waar we langs fietsten.

Het weer verslechterd nog steeds. We fietsen nu echt in de stromende regen naar Truro. Da’s nog maar 18 km maar we doen er ruim 2 uur over want er zitten veel steile klimmetjes in.
We hopen in Truro nog wat te kunnen drinken, maar rond de kathedraal is alles al dicht (het is ondertussen al na 5 uur).
We doen nog een paar boodschappen en fietsen dan maar naar ons Airbnb adres buiten Truro.
Hier wacht ons een warm welkom, een mooie verblijfsplek en een warme douche.

Morgen wordt er gelukkig beter weer verwacht en fietsen we naar onze laatste overnachtingsplaats in Cornwall. We gaan naar Penzance.

London – Land’s End dag 13: van Crackington Haven naar Padstow.

vrijdag 9 juni, de 13e etappe op weg naar Land’s End. We kunnen vandaag kiezen voor een route via de kust (volgens ons routeboek zeer zwaar) of een iets lichtere route door het binnenland.
In Nederland had ik de route via de kust al in rood ingetekend, maar na gisteren besluiten we dat we even een dag gas terug nemen. We kiezen dus voor de route door het binnenland.

Nadat we vriendelijk maar beslist weer voor de worstjes hebben bedankt bij het ontbijt, pakken we de spullen op onze fietsen.
Het is grijs vanmorgen, het waait stevig en de temperatuur houdt ook niet over. Kortom, geen zomerweer.
Het eerste deel van onze route is niet spectaculair. We fietsen over kleine binnenwegen langs versleten boerderijen en stille dorpjes.

Weinig over te vertellen dit eerste stuk. We moeten wel weer wat keren lopen omdat sommige wegen gewoon weer te steil zijn voor ons met onze beladen fietsen.
Na een aantal klimmetjes komen we in Bodmin Moor. Een groot leeg gebied waar we over een voormalige basis van de RAF fietsen. RAF Davidstow Moor is voornamelijk in de tweede wereldoorlog gebruikt en in de jaren 50 gesloten.

De omgeving is nu een beetje troosteloos. Het waait hard hier op de open vlakte en met de temperatuur lijkt het wel herfst. De enige beschutting vormt een bosperceel met dennenbomen.
Als we dit bos verlaten fietsen we langs Crowdy reservoir. Een opslaggebied voor water.

We hebben beide wel zin in een kop koffie, maar hier boven is gewoon geen plek om even lekker te gaan zitten. Dan maar een paar hellingen extra, dus we dalen af naar Camelford waar we bij een café koffie pakken.

Na de koffie wacht ons uiteraard een pittige klim, want we moeten weer naar boven.
De route die ik uitkies bevat (uiteraard) een hele stevige klim. Het is een mooi weggetje door het bos met een met mos begroeid stenen muurtje erlangs. Onder ons horen we het water in een beek ruisen terwijl we de fietsen naar boven duwen. 14% zegt een bord langs de weg. Wij geloven het.

Boven aangekomen hebben we bij St Breward een mooi uitzicht over Cornwall.
Later lees ik dat de pub in dit dorp de hoogst gelegen pub van Cornwall is. Het is maar dat je het weet.

Na St Breward volgt een stevige afdaling (altijd goed) naar het dal waar de rivier de Camel stroomt.
Langs deze rivier ligt de Camel trail, een fietspad dat aangelegd is op de ondergrond waar vroeger de Bodmin & Wadebridge railway line lag. Een heel populair pad waar we diverse mensen tegen komen die onderweg zijn op huurfietsen.

De Camel zien we af en toe. De rivier stroomt een stuk onder ons en is soms enkel hoorbaar aanwezig.
Onderweg komen we de Bodmin & Wenford steam railway tegen. Een mooi gepoetste stoomlocomotief staat langs de trail op het station te wachten.

Ik wil hem graag op de foto zetten als hij vertrekt, maar dat duurt maar.
Als ik dichterbij ga kijken zie ik waarom, de stoker is nog flink aan het hakken en harken in de steenkool.

Op de Camel trail kun je de spoorhistorie links en rechts nog wel zien. Oude stationsborden staan langs het pad en ook de bruggen verraden de oorsprong van de trail.

Na een uurtje fietsen bereiken we de plaats Wadebridge. Hier hebben we ons airbnb adres voor vandaag. We hebben hier een grote kamer in het souterrain van deze villa met een eigen ingang.

Morgen zoeken we de kust weer op om daarna te eindigen in de enige stad van Cornwall, Truro.

London – Land’s End dag 12: van Sheepwash naar Crackington haven.

Donderdag 8 juni, election day! Niet dat wij hier echt mee bezig zijn, maar we komen de afgelopen dagen veel bordjes tegen die iedereen oproepen om te gaan stemmen. En dat is vandaag.
De route vandaag is simpel, we verlaten Devon en fietsen Cornwall binnen. Dat betekend mouwen oprollen, in de handen spugen en lachen om bordjes die vertellen dat er een 20% helling aankomt. Dat kan in Cornwall namelijk veel beter.

De dag begint weer lekker. Als we wakker worden roffelt de regen op het dak. De weersverwachting is best wel beroerd eigenlijk. Veel regen tot een uur of 12, die daarna langzaam afneemt. We zijn benieuwd of we wel wat van de kust te zien krijgen met deze vooruitzichten.
Tot onze verbazing is het echter droog als we de fietsen opladen en dat blijft zo terwijl we richting Holsworthy fietsen. Hier pauzeren we voor koffie.

Buiten Holsworthy krijgen we weer een oude spoorweg als fietspad. Het oude spoorviaduct is nu een strak fietspad geworden.

Het routeboek geeft aan dat we nu in Ruby county fietsen. Een heel rustig deel van Devon waar eigenlijk de rust en stilte de highlights vormen. Dat klopt best wel. We komen door plaatsjes als pyworthy en bridgerule waar het voornamelijk stil is.
Het weer is er ondertussen best wel een stuk slechter op geworden en in de miezer fietsen we door dit rustige landschap tussen de heggen.
Vlak voor Marhamchurch wordt de regen serieus en we bereiken nog net een schuilgelegenheid in het dorp als de hemelsluizen opengaan.

Na deze plensbui gaat het verder richting kustplaats Bude. Hier krijgen we voor het eerst zicht op de Atlantische oceaan en de kust van Cornwall.
We zijn ook blij verheugd dat de hemel open breekt. Grijs maakt plaats voor blauw en de zon komt tevoorschijn. Het lijkt er op dat we de kust in al zijn schoonheid gaan zien.
Bude is uiteraard een drukke badplaats en dus doen we hier alvast onze boodschappen en gaan we lunchen.

Na de lunch zoeken we de kustweg op en boy oh boy het gaat meteen los. Het is direct flink klimmen geblazen maar het uitzicht is prachtig.

Na een tijdje verlaten we de kustweg en volgen kleine binnenwegen die de dorpjes verbinden die vlak langs de kust liggen. Het gaat nu stevig op en af en we moeten af en toe een stukje lopen omdat het gewoon te steil is.

op en gegeven moment komt ons een auto tegemoet terwijl wij aan het lopen zijn. De man draait het raampje open en zegt dat wij met een hele onderneming bezig zijn. Ik roep enthousiast terug dat we er bijna zijn, waarop hij roept “No you don’t”.
Nog geen 10 minuten later begrijpen we wat hij bedoeld.

Het gaat nu inderdaad met 30% omhoog (dat betekend lopen), maar ook 30% omlaag (en da’s ook linke soep). Kortom, omhoog is het puffen en omlaag is het flink remmen.
Uiteindelijk doen we over de 10 km tussen Bude en ons Airbnb adres 2 uur.
Vlak voor 4 uur arriveren we op de boerderij van National trust in lower Tresmorn.

Wij hebben een kamer in de barn links achteraan.
Eind van de middag trekken we de wandelschoenen aan en gaan richting Crackington Haven via het SW coast path dat vlak langs de boerderij loopt. We krijgen nu prachtig uitzicht op de kust. Het is wel een stevige wandeling die ons een uur kost omdat het constant op en neer gaat.
In Crackington Haven gaan we eten in de pub om daarna weer terug te wandelen naar Lower Tresmorn.

Mprgen wordt een stevig dagje klimmen langs de kust. We eindigen in Padstow.

 

London – Land’s End dag 11: van Barnstaple naar Sheepwash.

Woensdag 7 juni, vandaag een korte etappe om de beentjes even weer wat rust te geven. Vooral gisteren was een heftig dagje en dat voelen we in de benen zodra we vertrekken.

We beginnen met een korte kijk in Barnstaple want daar hadden we gisteren niet meer de puf voor.

Om het begin van de route van vandaag op te pikken moeten we de rivier de Taw oversteken.

Aan de overkant begint onze reis van vandaag. We volgen vandaag een deel van de fietsroute die The Tarka trail heet. Deze route is genoemd naar Tarka de otter en dat is dan weer een figuur uit het gelijknamige boek.
Het boek beschrijft de tocht van Tarka als hij rondtrekt in het gebied tussen de rivieren Taw en Torridge. En dat is precies het gebied waar wij nu fietsen.

De Tarka trail loopt ten zuiden van Barnstaple over het pad van een afgebroken spoorlijn. Dus lekker vlak of met hele lichte hellingen. Links en rechts zullen we dan ook stukjes spoorweg historie tegen komen.

Het eerste deel loopt langs de kust, of beter gezegd langs de brede monding van de Taw. Jammer genoeg is het weer eb als we langs het water fietsen dus we zien meer zand dan water.

Na een stukje kust / riviermonding gaan we bij Bideford weer het binnenland in. Bij het oude station is het tijd voor een bakje koffie. De koffie hier is (net als op veel plaatsen) redelijk. Engelsen hebben toch nog steeds meer met thee dan koffie.

We hebben nu de rivier Taw ingewisseld voor Torridge en die kronkelt nu onder onze route door. Regelmatig steken we hem via een hoge brug over.

Onderweg komen we ook langs de plek waar Tarka geboren is, bij het Beam aquaduct. Dit aquaduct tilt het Rolle kanaal over de rivier heen.
Een info bord verteld dat het aquaduct breder is dan latere aquaducten omdat deze bekleed is met iepenhout waar een dikke laag klei achter werd gestopt. Dit pakket zorgde er voor dat het aquaduct waterdicht is. Latere aquaducten werden bekleed met ijzer en konden daardoor veel smaller zijn.

Kort na het aquaduct fietsen we het station van Great Torrington binnen. Tijd voor een broodje.
Nu we het daar toch over hebben…normaal nemen we bij een fietstocht wat broodjes mee en wat beleg. We smeren ze onderweg of voor het vertrek, maar we smeren ze altijd zelf. Hier in Engeland heeft zelfs de kleinste supermarkt altijd een assortiment aan gesmeerde broodjes in de koeling liggen. Een fantastische oplossing als je onderweg bent. We kiezen dan ook elke dag weer wat nieuwe variaties.

Na Great Torrington volgen we nog even de trail. We komen zelfs nog een mooi verlichte spoorwegtunnel tegen.

Bij Petrockstow verlaten we de Tarka trail en dat merken we meteen. Heuvelop gaat het en stevig ook. Aangekomen in het dorp moeten we kiezen. Rijden we voor de lunch door naar Sheepwash of gebruiken we hier de lunch in de pub.
We kiezen voor het laatste en zitten even later aan de homemade soup van de Laurels Inn.

Na de lunch is het nog een klein stukje klimmen en dan ontvouwt het landschap van Devon zich weer voor onze ogen.

Het laatste stuk naar Sheepwash is lekker bergaf. Met een prima gangetje rollen we het dorp binnen.
We willen hier nog even boodschappen doen bij de local community store (zeg maar supermarkt die draait met vrijwilligers) maar die is helaas dicht op woensdag.
Dan maar door naar ons Airbnb adres voor vandaag en dat ligt in Highampton, twee kilometer verderop.
De boodschappen doen we uiteindelijk bij de Co-op in Hatherleigh. De grotere plaats hier in de buurt.

Ons Airbnb adres is het Coachhouse van een Victoriaanse villa. Zitkamer, slaapkamer en een kleine keuken en douche. Knus, maar met voldoende plek voor ons twee.

Morgen gaan we de echte kust opzoeken. De reis gaat naar Crackington Haven.

London – Land’s End dag 10: van Bampton naar Barnstaple.

Dinsdag 6 juni, vanaf vandaag zijn onze etappes een stuk korter dan de afgelopen dagen. We komen nu in het echt heuvelachtige deel van onze reis naar Land’s End en dan maak je per uur niet zoveel kilometers meer. Vandaag gaan we daar, op onze weg naar Barnstaple, alles van merken.

De dag begint lekker. Als de wekker gaat slaat de regen tegen de ramen, dat beloofd veel goeds.
Na het ontbijt (met worstjes, black pudding en scrambled eggs) pakken we de spullen weer op de fiets en verlaten we in een miezerregen Bampton.
We kunnen meteen flink aan de slag want richting Dulverton gaat het stevig omhoog. Het waait stevig en de lucht is donkergrijs met om de paar minuten een bui.

We komen ook weer zo’n mooie holle weg tegen. als ik stop om een foto te nemen komen er achter elkaar auto’s naar boven. Ben benieuwd hoe we dat hadden opgelost als wij al onderweg waren geweest.

Na een dikke 10 kilometer komen we bij Dulverton, grens van het Exmoor national park. Van Exmoor hebben we wel eens gehoord, maar het nationale park is ons onbekend. Wij stellen er ons een groot bosgebied bij voor (op de kaart is het tenslotte groen) maar dat blijkt niet echt te kloppen blijkt later.
Dulverton is een aardig plaatsje met zelfs een Holland house.

Na Dulverton fietdsen we het nationale park binnen. Eerst gaat het nog lekker vlak langs een snel stromend riviertje, maar zodra we afbuigen richting de Tarr Steps is het serieus klimmen.
Dit eerste stuk fietsen we nog door een bos en de harde wind van gisteren heeft hier links en rechts ook schade aangericht. Men is bezig om wat bomen op te ruimen die oa een elektriciteitsmast  hebben geveld.

Als we het bos uit fietsen komen we tot onze verbazing op een hoogvlakte met een prachtig uitzicht over het park. Nadeel is wel dat de wind nu echt goed aan ons kan komen, en dat is in combinatie met de buien niet leuk.

Vanaf de top gaat het met een stevige snelheid naar beneden richting de Tarr steps. Het regent en ik heb het dan ook beslist niet warm. Als brildrager zie je met al dat water ook nog eens een stukje minder. Ik meen dat ik met een snelheid van onder de 30 km daal, maar volgens Frouwkje gaan we met een kleine 40 km naar beneden. Oeps!
Beneden wachten de Tarr steps op ons, maar wij gaan eerst even opwarmen (en opdrogen) in de Tarr steps inn.

De Tarr steps is een middeleeuwse brug die over de rivier Barle ligt. Het bestaat uit stenen die op elkaar gestapeld zijn. De topstenen wegen tussen de 1 en 2 ton.

Na de nodige foto’s steken we de Tarr steps over en fietsen verder het nationale park in.

Er wachten ons nu diverse “major climbs” zoals het routeboek het noemt. En een aantal zijn inderdaad zo stevig dat we moeten lopen. Omhoog fietsen is gewoon niet mogelijk of kost zoveel energie dat je betert kunt wandelen.

Eenmaal weer terug op de hoogvlakte blijkt dat de wind ondertussen stormkracht heeft. De regen is gelukkig afgenomen, maar de strijd tegen de wind en de steile hellingen kost veel energie en zorgt er voor dat we maar langzaam opschieten. We halen op een gegeven moment zelfs geen 10 km per uur meer.

Leuke momenten zijn er natuurlijk ook. Het uitzicht is af en toe prachtig en we komen ook een boer tegen die zijn schapen naar een nieuw weiland drijft.

Altijd mooi om te zien hoe een paar honden zo’n kudde in bedwang kunnen houden.

De klimmetjes volgen elkaar in een rap tempo op. Zo raas je naar beneden, om dan ongeveer meteen stil te staan omdat het steil omhoog gaat.

Na klim nummer zoveel komen we aan in het kleine plaatsje Bratton Fleming en dat is goed nieuws voor de beentjes. We moeten nog 20 km naar Barnstaple, maar dat is hoofdzakelijk bergaf. En dat gaat lekker!
Ons Airbnb adres is hier een verbouwde schuur van een boerderij.

Op de begane grond hebben we douche en slaapkamer, boven is de zithoek met keuken.

Morgen verwacht men aardig weer en gaat de route richting Highampton.

London – Land’s End dag 9: van Cossington naar Bampton.

Maandag 5 juni, in Nederland is het tweede pinksterdag hier is het een gewone maandag. We gaan op pad naar Bampton en dat ligt in Exmoor.

Het Met-office (zeg maar knmi) heeft gewaarschuwd dat het weer vandaag te slecht zal zijn voor het seizoen. Nou, da’s effe lekker als je een dag fietsen voor de boeg hebt. De start is gelukkig redelijk, het spettert wat als we vertrekken.

We hebben overnacht in Moorlinch en dat ligt een stukje buiten de route. Met de hulp van de Brouter website heb ik even een route gemaakt die ons richting Bridgwater voert zodat we daar de officiële route kunnen oppakken. Tsja, en dan kun je natuurlijk tegen verrassingen oplopen. In ons geval is dat een spoorbrug met een klein maar steil trapje aan beide kanten.

De fietsen naar boven duwen gaat nog met z’n tweeën maar naar beneden is een ander verhaal. De treden en de goot waar de fietswielen in moeten zijn door de regen heel glad geworden. Daar ga ik de fietsen nooit in bedwang houden met de zware bepakking. Dat betekend dus afladen en weer opladen.

Bij Bridgwater vinden we de route weer terug en fietsen we langs het Taunton and Bridgwater canal. Een kanaal dat ooit een grote waterweg had moeten worden, maar door de tijd werd ingehaald. Terwijl men het aan het graven was kwam de trein en werd transport per boot te langzaam. Het is dus een kanaal tussen deze twee plaatsen gebleven.

Langs het kanaal is het prima fietsen. Prima ondergrond met weinig kuilen en hobbels. Zelfs de barriers zijn hier fietsvriendelijk en kun je bijna allemaal fietsend nemen.
Het weer laat zich ondertussen nog steeds van z’n goede kant zien. Het waait wel stevig, maar de neerslag stelt niet veel voor. Voor een kop koffie en een broodje gaan we dan ook even in de luwte staan.

Het kanaal is kort, scheepvaart kom je hier dan ook bijna niet tegen. Frouwkje zet bij brug 25 (sluizen en bruggen hebben hier nummers) wel een familie zwaan op de foto die hier met het kroost rond zwemt.

Als we Taunton bereiken is het ondertussen lunchtijd. Bij een lunchroom bestellen we een lekker broodje en een grote kop koffie om te nuttigen en een extra sandwich on the go.
Ons routeboek waarschuwt dat het na Taunton gedaan is met de pret. We verlaten de Somerset levels en betreden het sterk heuvelachtige Exmoor.
Het weer is ondertussen behoorlijk onstuimig geworden. Af en toe regent het aardig maar vooral de wind trekt stevig aan. Tot onze verbazing hebben we daar eigenlijk weinig last van. Bijna alle wegen waar we overheen fietsen hebben links en rechts hoge heggen. Tot vlak voor Bampton fietsen we dan ook voornamelijk uit de wind.

Het is nu inderdaad aardig heuvelachtig geworden en we moeten al een paar keer korte stukjes lopen omdat het gewoon te steil is voor onze fietsen met bagage.
Als we bij het plaatsje Langford Budville komen meen ik van afstand te zien dat daar een kasteel ligt. Zodra we het dorp binnen fietsen zie ik dat ik echter te maken heb met een kerk. St. Peters ligt mooi boven op een heuvel aan de rand van het dorp.

De route loopt vandaag over heel veel smalle weggetjes die voornamelijk autoluw zijn. Af en toe komen we er wel één tegen, maar beslist niet veel. Ook de dorpjes waar we doorheen fietsen zijn erg stil. Meestal horen we enkel de wind die door de bomen giert.

Vandaag hebben we weinig uitzichtpunten (door de heggen) maar als er één is zie je pas hoe heuvelachtig mooi Exmoor is.

Af en toe komen we vanmiddag ook van die mooie holle wegen tegen. In Nederland kennen we die eigenlijk alleen in Zuid-Limburg maar hier fietsten we vanmiddag ook door een hele mooie.

De lucht is ondertussen donkergrijs geworden en het begint stevig te regenen. Ons resten nog 14 km naar Bampton en die krijgen we niet cadeau. Een aantal steile klimmetjes volgen elkaar op en zorgen er voor dat we steeds stukjes moeten lopen. Ook de wind is verder aangetrokken en af en toe moeten we dan ook slalommen rond gevallen takken.
Boven op een heuvel kunnen we zien hoe slecht het weer geworden is.

In de stromende regen dalen we af naar Bampton. The Waggoner B&B is ons adres voor vannacht.

Morgen verwacht men beter weer dan vandaag en gaan we stevig klimmen richting Barnstaple.