IJsland dag 7: Inpakken…en een vliegtuig

De laatste dag op IJsland. In de ochtend pakken we onze spullen weer in de koffers en ruimen het huisje op. Nog even de afwas doen, en rond een uur of elf kunnen we op pad.

Het zijn restjes vandaag, want we hebben beperkt tijd en sommige highlights zijn simpel te ver weg.
We zouden bijvoorbeeld graag Glacier lagoon willen bezoeken, maar dat betekend gewoon ruim 300 km rijden om er te komen. Vandaar naar het vliegveld zou dan nog eens rond de 500 km zijn. Kortom, dat gaan we niet halen.

Wat we wel gaan halen is een bezoek aan een vliegtuigwrak dat hier op IJsland ligt. De DC-3 van de Amerikaanse marine is hier op 21 november 1973 gecrasht. Iedereen overleefde de crash, maar waarom het vliegtuig een noodlanding moest maken is nooit echt duidelijk geworden.
Feit is wel dat het wrak een highlight van IJsland is geworden met heel veel bezoekers. Een foto maken zonder dat er mensen opstaan is dan ook erg lastig.

Zoals je op de foto kunt zien is het een donkere bedoeling, en dat klopt. Het is deze zaterdag ronduit slecht weer. Het sneeuwt, het hagelt en de lucht is af en toe gewoon zwart.

De DC-3 ligt langs de Ring road op het strand, maar vanaf het parkeerterrein is het een stevige wandeling. Tot 2016 kon je er gewoon met de auto naar toe rijden, maar een deel van de toeristen maakten hierbij zoveel schade aan het omringende land dat de landeigenaren besloten hebben om de site af te sluiten voor auto’s.
Nu moet iedereen dan ook 3 km wandelen om het wrak te bereiken.

En…..is een foto zonder mensen er op gelukt? Yep!

Na deze fikse wandeling (45 minuten enkele reis op het zand) vertrekken we richting Keflavik. Zondagochtend om 6 uur vliegen we met WOW terug naar Amsterdam.
We slapen dan ook in een hotel dat op het vliegveld ligt. Na het inchecken breng ik de auto terug naar het verhuurbedrijf en gaan we nog een hapje eten in het restaurant van het hotel.

Het was een prachtige vakantie in een wondermooi land. Als het aan ons ligt gaan we er nog een keer heen, maar dan in de zomer.

IJsland dag 6: langs de zuidkust

Het is al weer vrijdag. Pfff, voor je het weet is zo’n vakantie ook al weer voorbij.

Vandaag gaan we langs de zuidkust van IJsland een paar highlights bezoeken.

We besluiten om eerst helemaal naar het einde te rijden (een kleine 150 km) en de zwarte stranden en imposante kust van Vik te bekijken. Van hieruit werken we ons dan terug richting ons huisje.
De route is leuk om te rijden. Op de Ring road mag je 90 km per uur en er is (zeker naar Nederlandse begrippen) weinig verkeer. We tuffen dan ook lekker richting Vik.
Wat ons ook opvalt…..weinig vrachtauto’s. Echt, in Nederland struikel je over die dingen, maar als je er hier een stuk of 5 op een dag ziet dan zijn het er al veel.

Na een kleine 2 uur rijden zijn we bij de imposante kustlijn van Dyrholaey aangekomen. Er waait een stevige wind en het is net boven nul, dus de muts mag wel op buiten de auto.
Maar de kust is fantastisch om te zien. Hoge rotsen boven een zwart strand en een wit schuimende zee. Een plaatje.

Frouwkje heeft ook een fimpje gemaakt.

Na de kust bij Vik draaien we het stuur weer richting westen. De volgende stop wordt de Solheimajokull gletsjer.
Deze gletsjer wordt veel gebruikt voor gletsjer wandelingen onder leiding van een gids.
Wij wandelen gewoon op ons gemak naar de voet van de gletsjer. Er overheen wandelen hoeft voor ons niet (we zijn tenslotte dinsdag al op een gletsjer geweest).

Onderweg hebben we vanuit de auto al 2 grote watervallen gezien. De eerste die we bezoeken is de Skogafoss waterval.
Het water valt hier een 60 meter na beneden vanaf de kliffen die vroeger de kustlijn van IJsland vormden. IJsland is in de loop der tijd omhoog gekomen, en daardoor ligt de kustlijn nu een 5 km verderop.

Langs de waterval loopt een pad met heel veel treden naar boven. Je hebt vandaar een mooi uitzicht over de omgeving, maar een spectaculair beeld van de waterval levert het niet op.

Op het filmpje van Frouwkje kun je ook mooi zien dat de waterval een prachtige regenboog creëert.

Onderweg naar de volgende waterval komen we langs een kleine historische plek. Bij Drangshlid staan nog de restanten van oud IJslandse huisjes die in de rotsen gebouwd zijn.

Langs de Ring road zijn we op diverse plekken langs IJslandse paarden gereden, de zogenaamde IJslanders.
Deze paarden zijn zeer beschermd op IJsland. Er is een strikt invoerverbod op paarden dat zelfs zo ver gaat dat een IJslands paard dat, voor een wedstrijd oid, van het eiland af is geweest niet meer mag terugkeren. Dit om het ras volkomen zuiver te houden.
We stoppen dan ook bij een kleine kudde om deze IJslanders op de foto te zetten.

Na de paarden parkeren we de auto bij een verzameling van watervallen. De mooiste is de Seljalandsfoss die van een 65 meter hoogte naar beneden valt.
Vind je het niet erg om aardig nat te worden dan kun je een voetpad volgen die achter de waterval langs loopt. We zien echter verschillende mensen zo nat terug komen dat we dat maar even mooi laten.

Een andere mooie waterval is de Gljúfrabúi waterval. Deze valt in een kloof waar je via een smalle opening in kunt komen.
Kon je bij de Seljalandsfoss waterval al aardig nat worden, bij deze is er een 100% garantie!

De middag is ondertussen al aardig voorbij en we besluiten er dan ook mee te stoppen voor vandaag. Morgen gaan we nog een dag op pad voor de laatste bezienswaardigheden.

IJsland dag 5: the golden circle

Vandaag staat in het teken van The golden circle, een aantal prachtige natuurverschijnselen die binnen een dag vanuit Reykjavik te bezoeken zijn.

Maar de dag begint met een bezem in de hand. Vannacht is er weer verse sneeuw gevallen, dus de auto moet even schoongemaakt worden.

We gaan vandaag inderdaad een cirkel rijden. Ingetekend op de kaart ziet dat er zo uit.

We beginnen onderin bij de groene punt (ons huisje) rijden vervolgens naar rechtsboven (Gullfoss waterval) dan helemaal naar linksboven (Tingvellir national park) en dan via een klein uitstapje weer terug naar het huisje.

Zoals gezegd beginnen we bij Gullfoss waterval. Het zal beslist niet zo druk zijn als in de zomer, maar er staan voldoende bussen en offroad busjes.

De wandelpaden rond de waterval zijn echter zo groot dat de drukte daar niet opvalt. Helaas zijn in de winter een aantal paden afgesloten, uiteraard degene die je het dichtst bij de waterval brengen. De waterval is echter wel een plaatje.

De waterval valt eerst een 11 meter naar beneden en dan vervolgens 21 meter in een kloof.

De nevel die van de waterval komt vormt in deze winterdagen een mooi kunstwerk op de rotsen.

Na de spectaculaire herrie van Gullfoss rijden we naar de nummer 2 van de Golden circle, de geisers bij Geysir.

Hier vind je de geiser die alle geisers z’n naam gegeven heeft, Geysir. Buiten Geysir (die tegenwoordig aardig rustig is), vind je hier Strokkur, little Geysir en heel veel poelen waar het water borrelt en stoomt.

Strokkur is de geiser die tegenwoordig het actiefste is, elke paar minuten spuit het water prachtig omhoog. Frouwkje heeft daar een heel mooi filmpje van gemaakt.

Geysir zelf heb ik natuurlijk ook op de foto gezet, ook al is die erg rustig.

In één van de poelen kun je heel duidelijk het gat in de aarde zien waardoor het water omhoog komt.

Erg mooi hier, je hebt de neiging om steeds even te wachten tot Strokkur nog een keer het water omhoog gooit.

Na de lunch vertrekken we richting Tingvellir national park. Dit park is beroemd omdat dit de enige plek op aarde is waar je de breuk tussen twee tektonische platen kunt zien. IJsland ligt precies op de scheiding van de Noord-Amerikaanse plaat en de Eurasia plaat. Deze platen bewegen met een snelheid van 7 mm per jaar van elkaar af. En die breuk waarlangs dat gebeurt kun je hier zien.

Heel vaak wordt gezegd dat deze foto de twee platen laat zien. Links Amerika, rechts Europa. Da’s echter niet waar. Links is inderdaad Amerika, maar rechts hoort bij het gebied tussen de platen. Een aantal kilometers verderop ligt net zo’n breuk en dat is dan de rand van de Eurasia plaat. De vallei ertussen is het nationale park en hoort feitelijk bij geen enkele plaat (voor de liefhebber: hij zakt ook steeds verder naar beneden).
Uiteraard even een foto van de vallei.

Langs de rand van de Amerikaanse plaat is een mooi wandelpad aangelegd waar we even lekker de benen gestrekt hebben. leuk om tussen deze rotswanden te lopen, en we kunnen ook nog een mooie waterval bezoeken, de Oxarar waterval.

We hebben onze cirkel langzaam voltooid. Op de weg terug maken we nog even een uitstap naar de vulkaan Kerio. Een oude vulkaan die al eeuwen stil is, maar die wel een mooi plaatje oplevert.

Kerio is aardig diep, rond de 55 meter, maar al eeuwen zo dood als een pier.
Het is ondertussen al een uur of 5 en de temperatuur begint al weer lekker te dalen. Tijd om het huisje op te zoeken en te kijken waar we morgen naar toe gaan.

 

IJsland dag 4: Reykjavik

Vandaag verlaten we Borgarnes en verplaatsen we richting oosten. Ons tweede Airbnb adres ligt oostelijk van Selfoss en net ten zuiden van de Golden Circle.
Op de weg daar naar toe komen we door Reykjavik, dus die vereren we vandaag met een bezoek.
De tocht even ingetekend op de kaart.

De reis naar Reykjavik verloopt vlot. De weg is niet overal schoon (het heeft vannacht aardig gesneeuwd), maar met de 4wd heb je daar toch minder last van.

In Reykjavik kunnen we vlak bij de beroemde kerk van de stad parkeren, dus dat wordt meteen ons eerste doel.
Ik vind het een pracht gebouw in al zijn eenvoud.

De Hallgrimskirkja is strak vormgegeven van buiten, maar ook van binnen.

Vanaf de kerk wandelen we de binnenstad in. We merken al snel dat een groot deel van de winkels zich geheel richt op de toerist.
Veel prullaria of aardige spullen die voor belachelijk hoge prijzen verkocht worden. Neem een Noorse trui (die noemen ze hier IJslandse trui), men durft daar rustig een bedrag van tussen de 200 en 300 euro voor te vragen!
Een dame van de VVV zet voor ons een route op de stadsplattegrond zodat we wat highlights van de stad zien.

We wandelen rond de grote stadsvijver met een mooi zicht op de skyline van de stad. Daarna gaat het via de oude haven naar het concertgebouw, Harpa music hall.
Een gebouw met een bijzonder vormgegeven buitenkant.

De buitenkant bestaat uit allemaal glazen panelen waar men in het donker het noorderlicht kan nabootsen.
Ook binnen ziet dit er heel apart uit.

We wandelen verder langs het water naar een ander bekend kunstwerk van Reykjavik, het vikingschip.

Daarna gaan we weer terug de stad in. Eerst even een kop koffie en dan nog even zoeken naar een aandenken voor in de kerstboom.
Deze traditie doen we al een aantal jaren, en IJsland moet ook in de boom. We vinden uiteindelijk een Papegaaiduiker en die zal dan ook worden toegevoegd aan oa de New York cab en de Kerstman gekleed in Schotse ruit uit Edinburgh.

Daarna houden we het voor gezien, we gaan richting ons nieuwe overnachtingsadres. Als we de binnenstad uitlopen komen we nog langs een gebouw waar Reykjavik er een aantal van heeft. Gebouwen die geheel verandert zijn in kunstwerken.

We zoeken buiten Reykjavik de ring road weer op en draaien de neus richting Selfoss. Onderweg moeten we nog over een bergrug waardoor we een mooi uitzicht krijgen over de omgeving.

In Selfoss doen we nog even de boodschappen en even later komen we aan bij ons nieuwe verblijf. Een aardige klein houten huisje die midden in de natuur ligt. Mocht het noorderlicht komen, dan hebben we hier geen last van lichtvervuiling. Dus kom maar op!

Morgen gaan we op pad om de prachtige natuur te zien van de golden circle. We zijn benieuwd.

IJsland dag 3: gletsjer tour

Vandaag staat in het teken van een bezoek aan de Langjokull gletsjer, de tweede gletsjer van IJsland met een lengte van een dikke 50 km.
We maken de tour met “Into the glacier” en daarvoor moeten we de binnenlanden van IJsland in, naar Husafell. De route is een kleine 70 km en dat ziet er op de kaart zo uit.

Vanaf Husafell gaan we met een gletsjer truck naar de gletsjer. Die ligt ongeveer bij de groene punt die ik op de kaart gezet heb.
We merken al snel dat we de binnenlanden in gaan. De weg wordt steeds witter en stiller.

Bij Husafell verzameld zich de groep die met 2 trucks de gletsjer gaan bezoeken.
De trucks zijn echt bakbeesten van machines met een speciaal systeem aan boord waarmee ze de bandenspanning kunnen aanpassen aan de ondergrond.

We gaan vanaf Husafell (dat op 100 meter hoogte ligt) naar Klaki basecamp op 700 meter. Daarna rijden we door naar de ingang van de tunnel op 1200 meter.

De eerste stop is bij het Klaki base camp, maar voordat we daar zijn roept de chauffeur al een aantal vrijwilligers om te helpen duwen. Een paar prutsers hebben alle borden genegeerd en proberen met hun 4×4 jeep om het base camp te bereiken. Er ligt uiteraard veel te veel sneeuw, dus de jeep staat tot de bodemplaat vast in de sneeuw.
Na onze hulp besluit de chauffeur van de jeep dat het misschien toch slimmer is om terug te gaan.
Bij het Klaki base camp is het ondertussen al stevig gaan sneeuwen en het is beslist flink koud buiten. We zien trouwens ook geen barst van de omgeving, best wel jammer.

We zijn ondertussen al ruim drie kwartier onderweg en naar de ingang van de tunnel is het nog een half uur klimmen. Dan zijn we aangekomen bij de ingang.

Binnen wandelen we over ruwe matten naar beneden. Daar moeten we eerst een soort kleine sneeuwkettingen onder de schoenen spannen want de tunnel kan verraderlijk glad zijn.

De gids begint zijn uitleg over het hoe en waarom van de tunnel en waarom deze nu precies hier is gemaakt.
Het blijkt dat een gletsjer uit een boven- en onderdeel bestaat. Het onderste deel beweegt het snelst en daarom is de tunnel in het bovenste deel gemaakt. Op deze manier verwacht men dat de tunnel een jaar of 15 bruikbaar is. Hij moet wel steeds iets bijgewerkt worden, maar dat zien we zo meteen.
De gids wijst ons op zwarte lijnen in het ijs. Dat zijn de zogenaamde zomerlijnen. Elke zomer waait stof op het ijs die dan in de winter wordt ingesloten door nieuwe sneeuw die valt.
Heel duidelijk kun je het jaar zien dat de laatste vulkaan uitbarsting was (weet je nog wel!).

We maken een mooie rondwandeling door de tunnel die eigenlijk een rondje door de gletsjer maakt om dan weer bij de uitgang uit te komen.
Boven ons zit steeds een meter of 25 aan ijs, onder ons ruim 200 meter.
Men heeft de tunnel links en rechts voorzien van subtiele verlichting, heel mooi gemaakt.

Ik had het al over het onderhoud en men heeft één plek om dat te laten zien.
Door de druk van de sneeuw zakt het ijs elke dag een milimeter. Dit zorgt er voor dat uiteindelijk het bovenste deel van de gletsjer het onderste deel wordt.
In 2015 heeft men een gang gemaakt waar je toen (als volwassene) rechtop doorheen kon wandelen. Deze gang heeft men daarna niet meer onderhouden. Zie hier het resultaat na 2 jaar.

Na een uur wandelen zijn we weer bij de uitgang aanbeland. Buiten sneeuwt het nog steeds, dus we duiken snel de truck in en de afdaling naar Klaki base camp begint.
Maar dan ineens besluit IJsland zich van z’n mooiste kant te laten zien. Binnen een paar minuten veegt de hemel schoon en komt de zon tevoorschijn.
Klaki base camp ziet er ineens prachtig uit.

De tour vonden we echt prachtig. Beslist een aanrader!

Op de terugweg naar Borgarnes stoppen we nog bij twee mooie watervallen die de rivier Hvita van water voorzien.
De eerste is Barnafoss waterval. Het water wringt zich hier in een smalle kloof tussen de rotsen door.

De tweede, die een stukje verderop ligt, is de Hraunfossar waterval. Deze valt over een grote breedte in de rivier.

Morgen verlaten we Borgarnes en vertrekken naar een huisje buitenaf. Onderweg komen we door Reykjavik, dus daar gaan we eerst eens kijken.

ijsland dag 2: tour borgarfjordur

Vandaag gaan we het schiereiland waar we verblijven verkennen. Dit deel van IJsland heet Borgarfjordur en wordt ook wel het land van Egils sage genoemd.
Ik had er nog nooit van gehoord, maar de sage verteld het levensverhaal van de Viking en boer Egill Skallagrimsson die in deze omgeving een boerderij had.

We willen een rondrit maken over diverse wegen op het schiereiland, maar dat valt tegen. Je zult het zo zien op de foto’s, maar een deel van het wegennet is nog niet uit de winter ontwaakt. En als laaglanders gaan we geen risico lopen op wegen waar niet fatsoenlijk te rijden valt. Uiteindelijk wordt de route dus een heen-en-weertje, maar daarom niet minder leuk.
op de kaart heb ik hem even ingetekend.

Het is trouwens mooi weer vandaag. Wel een stevige wind en een paar graden boven nul, dus de winterjas mag hier nog wel aan.
We rijden over weg 54 en meteen buiten Borgarnes duiken de bergketens al op. Prachtig om te zien die donkere rotsen met de witte sneeuwresten er op.
We stoppen dan ook even om een paar foto’s te maken.

Ijsland is duidelijk fotogeniek want we zitten nauwelijks weer in de auto of we kunnen er weer uit. De rivier Hitara heeft hier een mooie stroomversnelling , plus er liggen een paar fraai gekleurde huizen.

We vervolgen onze weg over het schiereiland tot Frouwkje een lief klein kerkje in de verte ziet liggen. De auto wordt er niet schoner op, maar we slaan toch even af om een kijkje te nemen.

het kerkje heet Kolbeinsstadir en ligt samen met een aantal boerderijen langs een paar gravelwegen.
Indrukwekkend vinden we de bergketen die achter de boerderijen ligt. Ze lijken daardoor zo klein.

Na het kerkje volgen we weg 54 verder richting het einde van het schiereiland. Het is rustig, af en toe een auto (waarvan volgens ons de helft toeristen), maar vooral veel stilte.
Zodra ik het bordje zie die de richting aangeeft naar de Gerduberg kliffen, rem ik af en verlaten we de hoofdweg. Het is nog een kleine 2 kilometer door het gravel om bij de hoge wand, die bestaat uit basalt, aan te komen.
Loodrecht staat deze wand in het landschap met op de voorgrond de grote stukken basalt die in de loop van de tijd afgebrokkeld zijn.

We hebben er al een aardige rit opzitten als we bij de splitsing met weg 56 een restaurant ontdekken. Tijd voor koffie!
Omgerekend kost ons deze ruim 3 euro per bakje, maar je mag wel een extra bakje pakken. Valt dus eigenlijk wel mee.

Op de parkeerplaats staat een groot info paneel waar alle wegen op staan met daarbij de afstanden. Ons plan om de kop van het schiereiland te ronden blijkt erg ambitieus, we zullen dan nog een 160 km moeten afleggen. Da’s nog een stevige afstand over tweebaanswegen, waarvan een deel ook nog eens geen hoofdweg is.
We besluiten om het plan aan te passen en via weg 56 naar de noordkant van het eiland te gaan. Hier kunnen we dan weg 54 weer oppikken, die ons terug zal brengen naar Borgarnes.

Weg 56 blijkt zich mooi tussen de bergketens door te slingeren. We klimmen ook lekker en de omgeving wordt steeds witter.
We passeren een groot elektronisch info paneel met allemaal cijfers waarvan we de betekenis niet begrijpen en vervolgens een parkeerplaats voor het omleggen van sneeuwkettingen.
Het wordt ons al snel duidelijk dat de weg nu wel mooi schoon is, maar dat is duidelijk niet altijd het geval. Buiten is het nu echt een winterlandschap.

Dat geeft te denken, want we willen straks weg 54 weer gaan volgen, en die steekt een stuk verderop ook deze bergketen over. Maar daar is weg 54 geen hoofdweg, maar een gravelweg.
Dat gaan we dus niet doen, de heenweg via weg 56 wordt straks ook de terugweg.

We zijn nu aan de noordkant van het schiereiland beland en besluiten door te rijden tot de haven van Stykkishólmur. Een rustige kleine haven waar een aantal scheepjes en een veerboot liggen.

De terugweg is bekend en rond half vijf zijn we weer in Borgarnes en kunnen we de boodschappen doen.
Morgen gaan we naar de Langjokull gletsjer. Met een speciale tour gaan we de gletsjer op en ook in. We zijn benieuwd!

IJsland: de heenreis

Het is half maart en we gaan op vakantie naar IJsland. We vliegen met WOW-airlines vanaf Schiphol naar Keflavik, het internationale vliegveld van Reykjavik.

Het begint al meteen lekker, want op Schiphol is het een rommeltje. Bij WOW doen ze veel te lang over het inchecken van de bagage en Schiphol is aan het verbouwen waardoor er een beperkte capaciteit is bij de controle met de scanners. Als we eindelijk richting gate kunnen lopen staat dan ook doodleuk op de borden “gate closed”.
Dat blijkt gelukkig mee te vallen want er mist nog een hele groep passagiers, die ook nog ergens in de controle vaststaan. Met een drie kwartier vertraging vertrekken we eindelijk naar IJsland.

Op IJsland hebben we voor de komende week 2 Airbnb adressen geboekt. Vanaf Reykjavik gezien ligt één richting het westen en de andere richting het oosten. Nadat we onze huurauto hebben opgepikt vertrekken we richting Reykjavik om dan af te buigen richting westen, richting Borgarnes.
Op IJsland is het duidelijk nog winter, de bergen langs de ringroad zijn gedeeltelijk nog mooi wit.

Druk is het niet op de weg, dus de 120 km naar Borgarnes leggen we vlotjes af. Vanaf de weg zien we de plaats aan de overkant van het water liggen.

Frouwkje maakt even een foto omdat achter Borgarnes zo’n mooie bergketen ligt. Later zien we dat ze het appartement mooi midden op de foto heeft staan. Het grijze gebouw in het midden is ons verblijf de komende dagen.

Het appartement ligt op de bovenste verdieping van een saai ogend grijs gebouw. Binnen is het echter netjes en voorzien van alle gemakken. De grijze auto die midden op de foto staat is trouwens onze huurauto.

Vanuit de woonkamer hebben we een mooi uitzicht op de bergen en de zeearm.

Men verwacht sneeuw deze week. Ben benieuwd hoe mooi IJsland  wordt onder een witte deken.