London – Land’s End dag 16: Rondje Land’s End.

Maandag 12 juni, de bagage blijft lekker in ons Airbnb adres achter en wij gaan, op de nu superlichte fietsen, een rondje over het schiereiland maken.

Vanuit Newlyn zakken we eerst een stukje naar het zuiden af langs de kust.
We komen langs de haven van Newlyn waar grappige kleine vissersbootjes liggen. Zo te zien echte kleinschalige visserij.

Vlak naast Newlyn ligt Mousehole, met z’n haven mooi in een kleine baai.

Mensen die ons zien fietsen langs de haven roepen of we fit genoeg zijn voor de heuvels. Ze moesten eens weten hoeveel kilometers (en heuvels) wij al achter de kiezen hebben!
Om Mousehole uit te komen gaat het stevig bergop. Zonder alle tassen blijken onze fietsen ineens best wel aardige klimgeiten te zijn. Moeiteloos is een groot woord, maar de motor helpt nu wel degelijk voldoende om fietsend een ruim 20% helling te bedwingen.
Boven staan we alle twee wel te hijgen, maar we zijn wel fietsend naar boven gegaan.

Het gaat nu weer door het binnenland en we krijgen weer de nodige klimmetjes en afdalingen. Een hele mooie afdaling (en uiteraard ook klim) gaat naar de vallei Lamorna. Een mooie groene vallei waar we stevig remmend de afdaling moeten nemen.
Zodra we uit de vallei zijn komen we langs een aantal prehistorische plaatsen. Ook hier is een steencirkel te vinden en men heeft hier grafkamers uit de bronstijd. Vroeger lag deze grafkamer verborgen onder een heuvel, maar bij aanleg van de weg is hij boven de grond gekomen en onderzocht.

We naderen nu langzaam Land’s End. We komen meer fietsers tegen en diverse wandelaars die bezig zijn met het South West Coast Path.
En dan zijn we bij het uiterste west puntje van de UK, Land’s End.

Er is zelfs een officiële finish.

Ons routeboek waarschuwde al voor het commerciële karakter van Land’s End en dat klopt helemaal.
De foto collage geeft een idee.

Na Land’s End gaan we iets noordelijker langs de kust. We willen naar Cape Cornwall.
Heel lang werd gedacht dat dit het meest westelijke puntje van de UK was.
Vanaf Land’s End kun je hem al zien liggen.

De weg er naar toe bevat nog een grapje van de routemaker. We moeten via een heel smal zandpaadje een heuvel bedwingen. We zijn blij dat we onze bagage niet bij ons hebben.

Bij Cape Cornwall moeten we nog een steil gravelpad afdalen (dus lopen) om te genieten van het uitzicht.

Na al het moois van de kust gaan we weer richting Penzance. Hier halen we op het station de treinkaartjes voor morgen om daarna richting Marazion te fietsen.
We willen nog even naar St. Michael’s mount wandelen. Ik heb gisteren nog even gecontroleerd hoe laat het vloed werd (rond 19:00 uur) en het is nu rond half vijf. Dat moet dus nog wel lukken.
Die aanname is echter mooi verkeerd. Als we aankomen blijkt er al water op de causeway te staan.  Er zijn nog een paar dappere die het proberen, maar je staat al snel tot je knieën in het water. Als dan een golfje komt….

We hebben geen zin meer om met een kleine ferry over te steken, we gaan terug naar ons Airbnb adres in Newlyn.
Morgen gaan we met de trein richting London, waar we nog een nacht overnachten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *