London – Land’s End dag 13: van Crackington Haven naar Padstow.

vrijdag 9 juni, de 13e etappe op weg naar Land’s End. We kunnen vandaag kiezen voor een route via de kust (volgens ons routeboek zeer zwaar) of een iets lichtere route door het binnenland.
In Nederland had ik de route via de kust al in rood ingetekend, maar na gisteren besluiten we dat we even een dag gas terug nemen. We kiezen dus voor de route door het binnenland.

Nadat we vriendelijk maar beslist weer voor de worstjes hebben bedankt bij het ontbijt, pakken we de spullen op onze fietsen.
Het is grijs vanmorgen, het waait stevig en de temperatuur houdt ook niet over. Kortom, geen zomerweer.
Het eerste deel van onze route is niet spectaculair. We fietsen over kleine binnenwegen langs versleten boerderijen en stille dorpjes.

Weinig over te vertellen dit eerste stuk. We moeten wel weer wat keren lopen omdat sommige wegen gewoon weer te steil zijn voor ons met onze beladen fietsen.
Na een aantal klimmetjes komen we in Bodmin Moor. Een groot leeg gebied waar we over een voormalige basis van de RAF fietsen. RAF Davidstow Moor is voornamelijk in de tweede wereldoorlog gebruikt en in de jaren 50 gesloten.

De omgeving is nu een beetje troosteloos. Het waait hard hier op de open vlakte en met de temperatuur lijkt het wel herfst. De enige beschutting vormt een bosperceel met dennenbomen.
Als we dit bos verlaten fietsen we langs Crowdy reservoir. Een opslaggebied voor water.

We hebben beide wel zin in een kop koffie, maar hier boven is gewoon geen plek om even lekker te gaan zitten. Dan maar een paar hellingen extra, dus we dalen af naar Camelford waar we bij een café koffie pakken.

Na de koffie wacht ons uiteraard een pittige klim, want we moeten weer naar boven.
De route die ik uitkies bevat (uiteraard) een hele stevige klim. Het is een mooi weggetje door het bos met een met mos begroeid stenen muurtje erlangs. Onder ons horen we het water in een beek ruisen terwijl we de fietsen naar boven duwen. 14% zegt een bord langs de weg. Wij geloven het.

Boven aangekomen hebben we bij St Breward een mooi uitzicht over Cornwall.
Later lees ik dat de pub in dit dorp de hoogst gelegen pub van Cornwall is. Het is maar dat je het weet.

Na St Breward volgt een stevige afdaling (altijd goed) naar het dal waar de rivier de Camel stroomt.
Langs deze rivier ligt de Camel trail, een fietspad dat aangelegd is op de ondergrond waar vroeger de Bodmin & Wadebridge railway line lag. Een heel populair pad waar we diverse mensen tegen komen die onderweg zijn op huurfietsen.

De Camel zien we af en toe. De rivier stroomt een stuk onder ons en is soms enkel hoorbaar aanwezig.
Onderweg komen we de Bodmin & Wenford steam railway tegen. Een mooi gepoetste stoomlocomotief staat langs de trail op het station te wachten.

Ik wil hem graag op de foto zetten als hij vertrekt, maar dat duurt maar.
Als ik dichterbij ga kijken zie ik waarom, de stoker is nog flink aan het hakken en harken in de steenkool.

Op de Camel trail kun je de spoorhistorie links en rechts nog wel zien. Oude stationsborden staan langs het pad en ook de bruggen verraden de oorsprong van de trail.

Na een uurtje fietsen bereiken we de plaats Wadebridge. Hier hebben we ons airbnb adres voor vandaag. We hebben hier een grote kamer in het souterrain van deze villa met een eigen ingang.

Morgen zoeken we de kust weer op om daarna te eindigen in de enige stad van Cornwall, Truro.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *