London – Land’s End dag 10: van Bampton naar Barnstaple.

Dinsdag 6 juni, vanaf vandaag zijn onze etappes een stuk korter dan de afgelopen dagen. We komen nu in het echt heuvelachtige deel van onze reis naar Land’s End en dan maak je per uur niet zoveel kilometers meer. Vandaag gaan we daar, op onze weg naar Barnstaple, alles van merken.

De dag begint lekker. Als de wekker gaat slaat de regen tegen de ramen, dat beloofd veel goeds.
Na het ontbijt (met worstjes, black pudding en scrambled eggs) pakken we de spullen weer op de fiets en verlaten we in een miezerregen Bampton.
We kunnen meteen flink aan de slag want richting Dulverton gaat het stevig omhoog. Het waait stevig en de lucht is donkergrijs met om de paar minuten een bui.

We komen ook weer zo’n mooie holle weg tegen. als ik stop om een foto te nemen komen er achter elkaar auto’s naar boven. Ben benieuwd hoe we dat hadden opgelost als wij al onderweg waren geweest.

Na een dikke 10 kilometer komen we bij Dulverton, grens van het Exmoor national park. Van Exmoor hebben we wel eens gehoord, maar het nationale park is ons onbekend. Wij stellen er ons een groot bosgebied bij voor (op de kaart is het tenslotte groen) maar dat blijkt niet echt te kloppen blijkt later.
Dulverton is een aardig plaatsje met zelfs een Holland house.

Na Dulverton fietdsen we het nationale park binnen. Eerst gaat het nog lekker vlak langs een snel stromend riviertje, maar zodra we afbuigen richting de Tarr Steps is het serieus klimmen.
Dit eerste stuk fietsen we nog door een bos en de harde wind van gisteren heeft hier links en rechts ook schade aangericht. Men is bezig om wat bomen op te ruimen die oa een elektriciteitsmast  hebben geveld.

Als we het bos uit fietsen komen we tot onze verbazing op een hoogvlakte met een prachtig uitzicht over het park. Nadeel is wel dat de wind nu echt goed aan ons kan komen, en dat is in combinatie met de buien niet leuk.

Vanaf de top gaat het met een stevige snelheid naar beneden richting de Tarr steps. Het regent en ik heb het dan ook beslist niet warm. Als brildrager zie je met al dat water ook nog eens een stukje minder. Ik meen dat ik met een snelheid van onder de 30 km daal, maar volgens Frouwkje gaan we met een kleine 40 km naar beneden. Oeps!
Beneden wachten de Tarr steps op ons, maar wij gaan eerst even opwarmen (en opdrogen) in de Tarr steps inn.

De Tarr steps is een middeleeuwse brug die over de rivier Barle ligt. Het bestaat uit stenen die op elkaar gestapeld zijn. De topstenen wegen tussen de 1 en 2 ton.

Na de nodige foto’s steken we de Tarr steps over en fietsen verder het nationale park in.

Er wachten ons nu diverse “major climbs” zoals het routeboek het noemt. En een aantal zijn inderdaad zo stevig dat we moeten lopen. Omhoog fietsen is gewoon niet mogelijk of kost zoveel energie dat je betert kunt wandelen.

Eenmaal weer terug op de hoogvlakte blijkt dat de wind ondertussen stormkracht heeft. De regen is gelukkig afgenomen, maar de strijd tegen de wind en de steile hellingen kost veel energie en zorgt er voor dat we maar langzaam opschieten. We halen op een gegeven moment zelfs geen 10 km per uur meer.

Leuke momenten zijn er natuurlijk ook. Het uitzicht is af en toe prachtig en we komen ook een boer tegen die zijn schapen naar een nieuw weiland drijft.

Altijd mooi om te zien hoe een paar honden zo’n kudde in bedwang kunnen houden.

De klimmetjes volgen elkaar in een rap tempo op. Zo raas je naar beneden, om dan ongeveer meteen stil te staan omdat het steil omhoog gaat.

Na klim nummer zoveel komen we aan in het kleine plaatsje Bratton Fleming en dat is goed nieuws voor de beentjes. We moeten nog 20 km naar Barnstaple, maar dat is hoofdzakelijk bergaf. En dat gaat lekker!
Ons Airbnb adres is hier een verbouwde schuur van een boerderij.

Op de begane grond hebben we douche en slaapkamer, boven is de zithoek met keuken.

Morgen verwacht men aardig weer en gaat de route richting Highampton.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *